L’estudiu monográficu d’un fenómenu llocalizáu y minoritariu como la Corriente Sindical d’Izquierda –un sindicatu radical fincáu cuasi eclusivamente en Xixón– representa al mesmu tiempu una contribución al conocimientu de les bases sociales del radicalismu nel movimientu obreru y de les sos alternatives estratéxiques y organizatives. Yá que radicalismu y moderación constituyen a la so vegada dos cares de la mesma moneda, una organización d’estes carauterístiques llevántase amás como contrafigura de les grandes centrales, permitiendo una meyor comprensión de les mesmes al poner de manifiestu, dende una perspeutiva non común, tanto lo qu’éstes son como lo que nun son.

Nel casu de la CSI, col entamu y lo esencial de la so configuración producío too ello como corriente critica nel senu d’un gran sindicatu (CCOO), l’esame de les circunstancies qu’arrodien esti procesu y de los términos nel que se plantega un debate nel que se produz la confrontación de modelos contrapuestos permite ciertu allumamientu sobre un aspeutu sustancial de l’actual realidá sociopolítica española: la configuración adquirida pol movimientu sindical.

Per otra parte, la CSI vien desendolcando la so actividá durante más de dos décades nun contestu como’l xixonés, carauterizao pola gravedá d’una crisis industrial que xeneró una intensa conflictividá social na que la Corriente algamó un protagonismu que supera ampliamente lo que se podría esperar en función del so tamañu, llevantándose como actor destacáu de la vida llocal, hasta’l puntu de que podría afirmase que la so presencia constituye un rasgu definitivu que marcare col so efeutu’l movimientu obreru xixonés de los años 80.

Fragmentu del llibru La Corriente Sindical d’Izquierda, un sindicalismu de movilización, del historiador Rubén Vega García.
Nestos años la Corriente tuvo espardiéndose per otres llocalidaes d’Asturies y el proyeutu sociopolíticu que representa ta afitándose, contando na actualidá con militantes en tolos sectores productivos de la realidá asturiana.