Xulio Berros

CAPÍTULU I
UN CM. DE MÁS

" Lo qu'escribo equí ye too verdá, porque una de les coses que más me cafia nesta vida son les mentires. Y fágolo esta nueche, mentantu espero qu'aporte a la fin el día del mio cumpleaños, data que toi segura que nun escaeceré en mio vida.
Pero cómu les coses han de dir con orde vamos entamar pol principiu.
Soi una neña que nun se correspuende col moldiu les nenes de la mio edá, al menos eso ye lo que me paez a min, y dígolo con xacíu porque les collacies de los mios años son d'otra mena. Veréis, la primer torga tien que ver col altor, nun ye que sea pequeñuca, tolo contrario, soi grandona, ¡namás que 1,81! Tien gracia lo del unu al final, espero medrar anque seya namás qu'un cm., pa nun tener que dicir enxamás que mido unu ochentaiunu. Yá sé que ye una zuna fata, pero... ¡suéname tan mal! El casu ye que véome comu un argadiellu, un trastu. Sicasí lo peor nun ye que yo me vea asina, sinón que los demás tamién me ven d'esta miente. Los problemes del altor son abondos y les ventaxes mui poques. ¿Nun me creéis? Bono mirái, siendo una neña tan grande llames l'atención en tolos sitios, y nun hai cosa que más me cafie qu'esto. Ties qu'aguantar siempre les mesmes tochaes: que si vaya grande que tas, que si menudu estirón que pegaste dende la cabera vegada que te vi, que si menuda xugadora de baloncestu, que si..., y a min nin me gusta'l baloncestu, nin m'importa res tar estirada. Lo que de xuru me prestaría ye que me dixeran lo qu'a toles neñes de la mio edá:
- ¡Vaya comu aguapó esta neña!.
- ¡Qué neña más simpática....!
Pero non, los afalagos queden nel altor.
Supóngovos enteraos qu'estes cosines "ensín importancia", asoceden siempre cuandu vas de paséu colos pas, y atópense con della xente que va tiempu que nun ven. Y ta claro que pa encima de tarazate de sutrucu'l rumiar de les pipes, llueu viénente con esos comentarios. En fin son mayores y hai qu'aguanta-yos cada cosa ... "